مي دونم يه روزي آخرش مي ياي - پائيزو مي گيري از جون و تنم
دلو تا اوج شکفتن مي بري - وقتي به خاک تو تکيه مي زنم
واسه دردای تنِ زرد و غريب - تنها هُرم نفسات مونده دوا
واسه اين پائيزيِ شکسته دل – تو هم آبي ، هم زميني ، هم هوا
نزار اين منِ خزون زده - توي خاک بي کسي ريشه کنم
واسه اين که بدوني عاشقتم - تنمو دسته ي هر تيشه کنم
توی لحظه های سخت زندگی - اين تَنو براي تو پل مي کنم
باز عذاب سوز و سرمارو - تا بهار دیدنت تحمل می کنم







Comments
ترانه ی دلنشینی بود ...
فقط مواردی که به نظرم می رسه اینهاست :
من اگر بودم اینجا می نوشتم : تنها هُرم نفسات مونده به جا ... و اینکه مصرع دوم این بیت بسیار زیباست.
در بیت سوم علامت فاصله باید بعد از " توی" قرار بگیره ... اینجوری آدم فکر می کنه وزن اشتباهه
اینجا هم : باز عذاب سوز و سرمارو ... برای تکمیل وزن دو هجا کم داریم ! ... این پیشنهاد منه :
باز عذاب سوز و سرمارو فقط
شاد باشید و موفق
ممنون از نظرات به جا و درستتون
فقط بیت آخر مشکلش اینه که سخت تلفظ میشه ولی سعی می کنم ویرایشش کنم تا واسه همه قابل قبول باشه
بازم ممنون
ترانه ي زيبايي بود و تعابير خوبي داشت به خصوص:
" واسه اين که بدوني عاشقتم - تنمو دسته ي هر تيشه کنم" كه فكر مي كنم يه تلميح ظريف به داستان شيرين و فرهاد داره
اما چند نكته:
-" وقتي به خاک تو تکيه مي زنم" منظورت از اينكه وقتي به خاك تو تكيه مي زنم چيه ؟؟!!
-" نزار اين منِ خزون زده - توي خاک بي کسي ريشه کنم" اينجا مصرع اولت كمبود هجا داره ضمنا وقتي اشاره به "منِ خزون زده" كردي ديگه نبايد ضميرت رو اول شخص بياري و بايد مي گفتي "ريشه كنه" تا فعلت هماهنگي داشته باشه
-" باز عذاب سوز و سرمارو - تا بهار دیدنت تحمل می کنم" اين بيت وزنش اختلال داره
يا حق
ترانه زیبایی بود و تعابیر جالبی داشت - فقط مصرع آخر فکر میکنم اگه میگفتی تا بهار تو تحمل میکنم بهتر بود
البته شما استادی داداش
ببخش دیر اومدم - موجه بود
مثل هميشه از تعابير زيبايي استفاده كردي
قافيه هات هم خيلي خوبن پل و تحمل هوا و دوا
عدم رعايت وزن اگه هوشمندانه و مبتني بر ريتم يا ملودي باشه مشكلي نداره اما اگه سهوي باشه احتياج به بازنگري داره
روز به روز داري پيشرفت مي كني تبريك مي گم
موفق باشي